“Teologia”

Pan Marian i Ahmed spierali się o wiarę,
Przytaczając jako argumenty opowieści stare,
O kimś, coś tam i kiedy,
To znowu potem, gdzie indziej czy wtedy.
Cytowali dogmaty, pisma, sobory,
Jeden drugiego, że zaślepiony i chory
Wyzywał i ośmieszał wierzenia kolegi,
Że zmyślone jak postać z gwiazdozbioru Wegi.
Wtem i wywiązał się pojedynek,
Na to czyj bóg ma silniejszy uczynek.
I kto uniesie siłą swej wiary
Kamień arbuza co miał wymiary.
No i się modlą, jęczą, stękają,
Na ziemi leżą, niebiosa błagają…
Lecz oto i wynik już mamy, niemal proroczy,
Pan Marian zwycięzca nieustraszony,
Kopnął Ahmeda prosto mu w krocze,
A kamień o włos nawet nie ruszony.