Październik 2007 mówi:

Społeczeństwo to bezkształtna i bezrozumna masa. Społeczeństwo to rozwrzeszczany tłum pięści kierujący się wyimaginowanymi pobudkami i zupełnie nielogiczną zmiennością nastrojów. Społeczeństwo to motłoch, którego zsumowane myśli dają zerowy wynik. Dlaczego więc społeczeństwo ma decydować w najważniejszych sprawach? Społeczeństwo to niezliczona banda hipokrytów uczona by hołdować jednostce, twierdząca iż jednostka jest najważniejsza, a mimo to do bólu gardząca jednostką. Indywidualizm w każdej formie zdaje się być traktowany jako najgorszy z grzechów. Społeczeństwo samo na sobie wymusza odpowiednie emocje. Społeczeństwo kreuje ludzi kreujących społeczeństwo. Społeczeństwo nie dzieli się na jednostki, bowiem jednostka nie jest częścią społeczeństwa. Społeczeństwo uzurpuje sobie prawo do bycia spadkobiercą wszelkich dokonań jednostek, wykorzystuje je, choć społeczeństwo jako całość nigdy niczego nie dokonało. A większość dokonań jednostki było ponad lub nawet w opozycji do ówczesnych społeczeństw. Celem istnienia społeczeństwa jest zapewnienie by kolejne pokolenie należało do społeczeństwa. By prowadząc swe monotonne żywoty dzień po dniu, miesiąc po miesiącu wszystko w kółko trwało, bez końca, bez nadziei na zmiany. Gdy budzi się społeczeństwo, jednostka zapada w sen. Gdy jednostka umiera, społeczeństwo upuszcza słodkie łzy i z czasem zapomina, tak jakby w ogóle nie pamiętało. Stawia pomniki, pali świece, choć nie pamięta wyrytego nazwiska na nagrobku. Społeczeństwo jest idealnym odzwierciedleniem natury człowieka.

Dużo staroci, trochę śmieci spod łóżka, graty zza szafy, trzy stare kapcie i ćwierć kilo słoniny.
Wszystko to poniżej.

Pan Witek, ten zza rogu, nie jest erudytą,
I nie ma pięknej buzi, choć umówił się z Edytą,
Tą z czwartego niemiłą kobietą,
Witek zaimponował jej machając sztachetą.

Pan Witek nosi dres, który ceni nad to co stworzone,
Bo - parafrazując - dres to dobro nieskończone,
Paraduje w nim co chwila robiąc groźne miny,
Na swych muskuł wagę podrywa dziewczyny.

Czasem jeszcze tylko, od jakichś “fagasów”,
Pożyczy komórkę, portfel czy parasol,
Oddawać nie musi, wszak jest taki miły,
Że owe suweniry one - te “fagasy” odstąpiły.

Pan Witek jeździ maluchem co łikend na disko,
napije się wódki, poskacze jak głupi i to chyba wszystko,
Wróci do domu i spać się położy,
Marząc by samemu poloneza złożyć.

Pan Witek żyje pełnią swego życia,
I nie obchodzą go książki czy problemy bycia,
Jego umysł zaprzątają laseczki, samochody i techno,
No i aby z policją źle się stało, reszta - wszystko jedno.

Pan Witek nie słynie z cudów krasomówstwa,
Ma za to innych argumentów mnóstwo -
Potrafi z “Hadzia!” okrzykiem przypieprzyć z baniaka,
Co czyni z niego (dla świata) wartościowego człowieka.

Piwo za piwem, kufel do dna,
Uśmiech na twarzy ma kształt banana,
Teraz już nie ma co życie co śmiercią,
Wszechświat się skurcza do tu i teraz.

Piwo za piwem, osuszasz następne,
Kolejna pod krzakiem pusta butelka,
Szczęście przychodzi i euforia łapie,
Śmiech na twych ustach jak nigdy przedtem.

Piwo za piwem, kolejny już biegnie,
Po nową porcję złocistych płynów,
Nie ważne już nasze są ideały,
Pieniądze żadne, życia, kariery.

Piwo za piwem, grosz ci umyka,
A niech to diabły, ale pijemy,
Dalej nikt przecie nie zrezygnuje,
Z kolejnej wspólnej, pijackiej podniety.

(Choć ja wiem przecie, drodzy czytacze,
Że słowo podniety wiele ma znaczeń
I, broń mnie boże, wcale nie chodzi,
O seksualne podłoże, mi drodzy.
A teraz finał tak wyczekiwany,
Z morałem na tacy zgrabnie podanym - )

Wszystko to mija, czytacze kochani,
Szybciej i nawet niż może się zdawać,
Bo już następnego dnia z rana.

Wy - wiecznie młodzi co być pragniecie,
Do was się dziś zwracam z tymi to słowami,
Bowiem jak i wy nie zamierzam teraz, ni nigdy,
Oddać się w ręce smutnej, czarnej pani.

Niechaj gra muzyka nielicząca czynów,
I potrzeby z nich się rozliczania,
Grzmoty niech walą dalej po niebiosach,
Ja śmiertelności zarzucam skrępowania!

W pogoni za blaskiem tych soczystych barw,
I ucieczce przed dręczeniem hałasami,
Swą głowę na karku zachowam nieuciętą,
Uchylę się znów przed jej kosy machami.

Zabawiać się będę w domowych mesjaszy,
Palić na stosie świętych–bluźnierców,
Uskoczę przed ciosem znów szermierką,
Zyskując respekt wśród ludożerców.

Jej wstrętny odór przykryję perfumą
I drogim alkoholem mej satysfakcji,
Bo ja tam nie chcę wiedzieć co jest po śmierci -
Nicość, stan nieba, piekła, reinkarnacji…

Będą się starać mnie przetłumaczyć,
Że to zakłóca porządku naturę,
Zmuszać i prosić, wręcz demonstrować,
Ja jak już rzekłem - nie wydam swą skórę

Nie oddam życia nikomu, błagajcie więc śmiało,
A już w szczególe tym co za lepszych się mają -
I choć mnie będą zabijać, nie umrę ani razu.

Drzewo w Bieszczadach stoi i duma,
Pręży swój pień idąc do góry
I podziwia codzienny swój widok.
Człowiek z plecakiem, Wielki Podróżnik,
Rozsiada się pod Drzewa starymi stopami,
Kolos wyrzuca mu z oburzeniem
- Wynoś szarańczo! Wynoś zniszczenie!
Tamten nie słyszy, jakiś arogant.
Drzewo więc kopnąć go silnie żąda…
Ale nie może, bo jest wszak drzewem.

Z zapisków wynika wariata,
Spisanych w zeszycie błękitnym,
Że zbliża się koniec świata,
Znaczony bestialstwem wybitnym.

Wizje ów jego szaleńcze,
Zwiastują przyszłe te chwile,
Gdy byt swój i żywot zakończy,
Co trwało już wieków li tyle.

Panny, dziewczęta dziko zgwałcone,
Panowie zaś na drzewach już wiszą,
Postacie wszystkie z ram wyrzucone,
Portrety zieją pustką i ciszą.

Żadne się Nasze przed tym uchowa,
Kamienni herosi pozbawieni głowy,
Płoną żywoty żyjących we słowach -
Spalają się na popiół pozbawieni mowy…

Już niebawem to będzie, już armię formują,
By zawlec nas wszystkich pod topory kata,
Swój nowy świat na naszym zbudują,
By wspominać nas potem jak zmarłego brata.

Przepadnie nasz dorobek, zastąpi go masa -
Słuchajcie więc bracia, słuchajcie słów wariata,
Bowiem nie spojrzy nawet na to ludzka rasa,
Gdy już nadejdzie nasz własny koniec świata.

Już nie ma jesienią takich deszczy jak kiedyś,
Gdy poranki były zroszone od rześkiej mżawki,
Gdy krople wisiały na liściach przebarwnych
Z drzew spadających jeden za drugim.
I całe trawniki usłane mokrym dywanem
Czerwonego, żółtego, złota i brązu…

Kiedy znów wrócą czarne parasole,
Oblegane napaścią ze stalowej chmury?
I kałuże nabiorą tych najlepszych kształtów?
Kiedy znów przyjemnie będzie przebudzenie
Od dźwięków tortur deszczowych parapetu?

Wszystko tak barwne, choć wieszczące koniec,
Skaczący w kaloszach z kałuży w kałużę.
I zbierał liście, zbierał kasztany,
Szukał żołędzi i włoskich orzechów,
Piękny tak bardzo moment ostatni.

Kropla za kroplą sączył deszcz z nieba
i tworzył dzieła w chwilę samotną
spływając w strugach po szybach i dachach
Ile bym dał by wróciły te deszcze,
bo dzisiaj to tylko ciapa i ciapa.

Stuk stuk stuk - deszcz uderza w parapet,
Próbuje przez szybę się przedrzeć,
Lecz nie da rady, bo w środku panuje sen.

Monotonnie wygrywany rytm,
Na instrumentach deszczowych,
Pozwala w sobie się skryć
I zapomnieć o spiekocie słońca.

Demony w swych leżach,
Nie chcą zmoknąć skacząc po dachach,
Czekają na wypogodzenie -
Aż chmury przegna wiatr,
Gdy znów ruszą ulicami miast.

Niewiele jest znaczeń deszczu,
Co nieprzelotny wisi ponad głowami
I ty je wszystkie znasz,
to tak między nami.

(Deszczowy surrealizm to rzecz,
jaką może poszczycić się każdy parasol.)
Tak na marginesie.
Bo koniec był już wyżej.

Hitowe i kultowe (a jakże!) opowiadanie mego autorstwa! Ot, potajemnie i w najściślejszej konspiracji w tym tygodniu rozpocząłem pracę nad tym pierwszym, poważnym projektem. Oto wynik. Ów twór można zaszufladkować jako science-fiction, acz nie wiem czy nie bardziej skłania się ono w stronę fiction niż science. Ponadto, wiele innych elementów zawarto. Z resztą, czytajcie sami (jeżeli podołacie).

Zniesienie świadomości (pdf)
Zniesienie świadomości (doc)